Nova de Hoo is een stripmaker die de traditionele elementen van plezier en ironie in haar werk wil behouden, terwijl ze tegelijkertijd sociale kwesties met zorg en gevoeligheid behandelt. Ze weet dat dit een behoorlijk lastige combinatie is, en ze denkt niet dat ze die ooit helemaal zal perfectioneren!

Ze houdt met heel haar hart van strips. Net als animatie zijn ze ontzettend concreet – je hoeft niet te discussiëren over een goede strip, want je hoeft niet te raden wat die probeert over te brengen; het staat gewoon daar, op de pagina.

Als iemand die ontzettend slecht is met abstractie en subjectiviteit, houdt ze van de nuchtere sfeer die strips uitstralen. Op dit moment schrijft ze een fictief verhaal gebaseerd op ervaringen die ze opdeed in Zuid-Afrika, waar ze omging met sekswerkers in Johannesburg en zo iets leerde over hun worstelingen en dromen. In het algemeen voelt ze zich aangetrokken tot feministische thema’s, en ze schrijft graag een beetje over haar eigen ervaringen als lesbische vrouw.

Judith Vanistendael (1974, Leuven) is een Nederlandstalige Belgische stripmaker, illustrator en docent beeldverhaal. Ze heeft ook gewerkt als illustrator van kinderboeken.

Haar doorbraak kwam in 2007 met de publicatie van La Jeune fille et le nègre, een autobiografisch verhaal in twee delen over de liefde tussen een jonge Togolees en een jonge Belgische vrouw. In 2012 publiceerde Vanistendael Toen David zijn stem verloor (David, vrouwen en de dood), waarin de hoofdpersoon lijdt aan kanker en besluit zijn leven te veranderen.

In 2019 bracht Vanistendael, geïnspireerd door het personage Penelope uit de Odyssee, Les Deux Vies de Pénélope uit, waarin een arts en moeder humanitair werk verricht en zich langzaam verwijdert van haar familie, in het bijzonder haar dochter. (Wikipedia)

Met een masterscriptie over de autobiografische strip op zak resideerde de Zuid-Afrikaanse Octavia Roodt (1995) in 2021 in La Maison des Auteurs in Angoulême. Daar ontwikkelde ze een grote interesse voor de Belgische strip. In 2022 vestigde ze zich uiteindelijke in België. Octavia doet momenteel onderzoek naar graphic medicine, waarbij ze probeert de kracht van poëzie, meditatie en tekenen te combineren.

Dragana Radanović is een Servische striptekenaar, onderzoeker en docent die woont in België. Ze is geboren in Joegoslavië, kort voor het uiteenvallen van dat land, en groeide op in een plaats waarvan de grenzen meerdere keren veranderden zonder dat ze ooit haar huis hoefde te verlaten. Vanaf haar geboorte tot ze volwassenwerd, woonde ze in vier verschillende landen, terwijl ze in dezelfde geboorteplaats bleef. Het is een bijzondere vorm van migratie: ze hoort bij een generatie die reisde zonder te verhuizen, geboren in één land en opgegroeid in meerdere. Bijna tien jaar geleden verhuisde ze naar België, waarmee ze weer een nieuwe laag toevoegde aan een leven dat gevormd is door veranderende geschiedenissen en ideeën over waar je thuis hoort.

Misschien is dat wel de reden waarom ze zich aangetrokken voelt tot verhalen die lastige vragen stellen. Via strips en visuele verhalen verkent ze thema’s als jeugd, herinneringen, oorlog, migratie en de manieren waarop individuele levens verstrengeld raken met grotere sociale en politieke geschiedenissen. Ze vindt tekenen leuk om ideeën te illustreren, maar nog meer om erover na te denken. Het is ook iets wat vaak leidt tot rare gezichtsuitdrukkingen en dat je de tijd helemaal uit het oog verliest.

Dragana is gepromoveerd op een onderzoek hoe je de kindertijd in oorlogstijd kunt benaderen via tekeningen en visuele verhalen. De graphic novel die daaruit is voortgekomen, What Should We Tell Them?, wordt later dit jaar uitgegeven door Ça et Là. In de beginfase van het project bood een residentie bij het Maison des Auteurs in Angoulême de tijd en ruimte om het verhaal vorm te laten krijgen.

Tegenwoordig is ze onderzoeker aan de KU Leuven, docent aan de LUCA School of Arts en medeoprichtster van Comic-Aunties (Stripotetke), een initiatief dat minder bekende striptekenaars in Servië ondersteunt. Als ze tekent, verdwijnt de wereld even. Dat vindt ze fijn.