Cross Comix Festival 2026

Judith Vanistendael (1974, Leuven) is een Nederlandstalige Belgische stripmaker, illustrator en docent beeldverhaal. Ze heeft ook gewerkt als illustrator van kinderboeken.

Haar doorbraak kwam in 2007 met de publicatie van La Jeune fille et le nègre, een autobiografisch verhaal in twee delen over de liefde tussen een jonge Togolees en een jonge Belgische vrouw. In 2012 publiceerde Vanistendael Toen David zijn stem verloor (David, vrouwen en de dood), waarin de hoofdpersoon lijdt aan kanker en besluit zijn leven te veranderen.

In 2019 bracht Vanistendael, geïnspireerd door het personage Penelope uit de Odyssee, Les Deux Vies de Pénélope uit, waarin een arts en moeder humanitair werk verricht en zich langzaam verwijdert van haar familie, in het bijzonder haar dochter. (Wikipedia)

Hilal Uzuner (1999) onderzoekt in haar werk de veelzijdigheid van het leven tussen verschillende culturen. Vanuit haar Nederlands-Turkse achtergrond werkt ze met erfgoed, religie en identiteit, vaak via rituelen en herinneringen waaruit verhalen ontstaan of die ze heeft meegekregen.

Zach Danson is een Nederlandse illustrator, woonachtig in Barcelona. Hij maakt zines, borduurwerk, kleine sculpturen en strips. Hij tekent vooral hedonistische taferelen, gekenmerkt door een hoop gecrosshatch en veel detail. 

Zach werkt voornamelijk met een klassieke zwarte balpen en vulpotlood. Voor Cross Comix gaat Zach in samenwerking met kunstenares Hilal Uzuner aan de slag om twee gedichten van Maxime Garcia Diaz te verbeelden – hij grijpt deze gelegenheid aan om met een aantal nieuwe materialen aan de slag te gaan.

Maxime Garcia Diaz schrijft poëzie en proza in het Nederlands en Engels. Ze studeerde aan de Universiteit van Amsterdam en de Iowa Writers’ Workshop. In 2019 won ze het NK Poetry Slam en werd ze geselecteerd voor de Parijsresidentie van deBuren. In 2020 kwam haar chapbook Artificielle uit bij het label Marktcorruptie. Haar debuutbundel Het is warm in de hivemind verscheen in 2021 bij De Bezige Bij en werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs 2022 voor het beste poëziedebuut. In 2023 werkte ze mee aan de korte film Center, ring, mall van Mateo Vega, die geselecteerd werd voor International Film Festival Rotterdam en New Directors/New Films (MoMA-Lincoln Center). In 2024 verscheen de Spaanse vertaling van haar debuutbundel, Hace calor en la colmena (vert. Catalina Cepernic), bij de Argentijnse uitgeverij Eloisa Cartonera. 

In november 2025 verschenen Het netwerk moet gebouwd worden en The network must be built bij De Bezige Bij. Het netwerk moet gebouwd worden was genomineerd voor de Herman de Coninckprijs 2026.

Diede van Ommen maakt persoonlijke strips, meestal geïnspireerd door geestelijke stress. Ze voelt de drang om te tekenen – haar tekeningen geven haar denkproces weer, dat vaak een soort beschamende zelfreflectie bevat die meme-achtig en herkenbaar is.

Ze combineert deze persoonlijke worstelingen met een overkoepelende blik op de machtsmechanismen in de laatmoderne tijd (waarvoor ze de basis legde tijdens haar studie sociale wetenschappen). Ze werkt met kladpapier om panelen te creëren en houdt van creatieve/alternatieve publicaties – ze speelt met vormen, vouwen, enzovoort.

Moos Boeke is een jonge tekenaar en schrijver die zich helemaal gestort heeft op het maken van verhalen. In vorm zoekt hij de grens op tussen poëzie, proza en script, in thematiek valt hij vrijmoedig in herhaling. Hij schrijft over mensen: over liefde, vriendschap, religie en ruzie, net zolang tot hij iets van zichzelf en anderen begrijpt.

Yvan Guillo, alias Yvang (1971) is een Franse cartoonist. Hij begon met de publicatie van strips in tal van fanzines in de vroege jaren negentig. Vooralsnog accepteert hij alleen uitnodigingen om deel te nemen aan kleinschalig publicerende, collectieve projecten. Zijn gekopieerde fanzine “Crachoir” (1992-2010), met zijn eigen strips en grafische verkenningen plus werken van zijn vrienden, was zijn belangrijkste expressievorm vóór zijn late ontdekking van de Apple Macintosh en het internet rond het jaar 2000.

Het web werd zijn favoriete manier van publiceren en experimenteren voor zijn strips, die hij voor iedereen beschikbaar stelde zodra ze klaar waren. In deze periode perfectioneerde hij zijn inkleuringsvaardigheden in Adobe Photoshop op een manier die jaren later erg nuttig zou worden. Destijds resulteerde de steeds betere toegang tot internet in toenemende beschikbaarheid van hoogwaardige scans van oude Amerikaanse strips, die voorheen niet gemakkelijk beschikbaar waren in Europa.

In een meer klassieke stijl, parallel aan zijn experimentele werk, publiceerde hij enkele kinderstrips, sommige zelf-gepubliceerd en sommige bij de nu ter ziele gegane “Éditions Le Moule à Gaufres”. Ook werkte hij als freelance grafisch ontwerper. Rond 2009 begon hij een gedeeld Tumblr-blog met zijn vriend Franse cartoonist Léo Quievreux: “zundd”, la zone de non-droit (de no-go-zone) om experimenten, nevenprojecten en vaak onafgemaakte werken te plaatsen.

De digitale collages van klassieke Amerikaanse strips met het label “Samplerman” begonnen daar, en de warme feedback van veel volgers, en continue commissies voor illustraties, albumcovers, enzovoort, uit vele landen motiveerden hem om door te gaan. De Tumblr-blog Samplerman nam het in 2015 over, gevolgd door zijn Instagram-account. Samplerman werd in januari 2019 tijdens het Angoulème festival bekroond met de Prix de l’EESI. Momenteel werkt hij aan verschillende komende tentoonstellingen, boeken en ministrips. Hij woont en werkt in Bretagne, Frankrijk.